Ekkor értettem meg, miért számolták ki a tanulmány méretét. Mauricio nem a kényelmünkre gondolt. Azt tervezte, hogy a munkahelyemért számol fel a költségeit, miközben engem a fenntartónak hívott.
Írtam neki a telefonomról, és kértem, hogy távolítsa el a posztot. Majdnem egy órával később válaszolt.
—No hagas dramas. Es una oportunidad de negocio. Tú necesitas aprender a compartir.
—No puedes ofrecer una propiedad ajena ni quedarte con el anticipo de alguien.
—Somos esposos. Lo tuyo también es mío.
No discutí por mensajes. Guardé las respuestas y llamé a mi mamá, Teresa. Había sido contadora en una empresa de transporte durante veintiocho años. Era cariñosa conmigo, pero no confundía cariño con encubrir abusos.
Le conté primero lo de las salchichas. Luego los gastos que yo había cubierto durante dos años. Finalmente le envié las capturas del anuncio.
—¿Él sabe que la escritura está únicamente a tu nombre? —preguntó.
—La vio cuando nos casamos. Además, firmamos separación de bienes.
—Entonces sabe perfectamente lo que hace. ¿Qué quieres hacer tú?
La pregunta me sorprendió. Esperaba que me ofreciera ir por mí o que insultara a Mauricio. En vez de eso me obligó a reconocer algo: todavía quería creer que él podía corregir el rumbo.
—Voy a hablar con él una última vez —respondí—. Pero ya no voy a dejar que convierta mi casa en un negocio sin permiso.
Esa tarde le propuse que comprara pollo, jitomate, arroz y verduras, unos cuatrocientos cincuenta pesos. Quería sentarnos a cenar y hablar sin gritos. Aceptó sin mirarme.
A las nueve y media llegó sin bolsas, oliendo a carne asada y loción cara. Había cenado con Beto en un restaurante de Chapultepec.
—¿Y lo que te encargué?
—Se me pasó. Hay tortillas por ahí. Hazte unas quesadillas.
—Me prometiste que comprarías la cena.



