Évekig összekevertem a nővérem gondozását azzal, hogy megakadályozom őt abban, hogy bármilyen felelősséget vállaljon. Szerelemből tettem, de attól is, hogy félek attól, hogy elveszítem az egyetlen dolgot, ami megmaradt a családunkból.

Lucía megölelt.

“Anya azt akarta, hogy mindketten legyen életünk, Dani. Nem mintha te feladtad a sajátodat, hogy kifizesd az enyémet.

A vállán sírtam.

Nem azért, mert abbahagytam a pénz miatti aggódást, hanem mert megértettem, hogy együtt nézhetünk szembe vele.

Una semana después, Adrián me llamó nuevamente a Casa Ofelia.

La investigación había terminado. La empresa decidió rescindir la relación laboral con Patricia conforme a sus procedimientos y dejó de utilizar los 3 diseños cuestionados. El abogado de Beltrán respondió negando que hubiera autorizado una apropiación de autoría; la controversia sobre responsabilidades y compensaciones seguía abierta.

Nada quedó mágicamente resuelto.

Yo todavía tenía que decidir qué hacer con mis diseños y cómo protegerlos.

Adrián me ofreció apoyo para una mediación, pero fui clara.

—Quiero conservar mis derechos. Si la empresa desea utilizar esos trabajos, tendrá que negociar conmigo por escrito y reconocer quién los creó.

Aceptó.

Después me presentó una propuesta distinta.

—Quiero ofrecerte una prueba remunerada para desarrollar una pieza completamente nueva. Si la evaluación técnica es favorable, podremos hablar de una plaza fija en diseño.

Lo observé un momento.

—¿Porque arreglé el vestido de su madre o porque cree que puedo diseñar?

—Porque vi cómo trabajas. Pero también porque sería injusto ofrecerte un puesto sin evaluar lo que sabes hacer.

—Entonces quiero un contrato con condiciones claras, pago por mi trabajo y una evaluación que no dependa solamente de usted.

Adrián sonrió ligeramente.

—Me parece razonable.

Durante las siguientes 3 semanas trabajé junto a Irene en un vestido verde esmeralda con bordados dorados que recorrían el hombro como pequeñas ondas.

No utilicé ninguno de mis dibujos antiguos.