Aztán találtam egy szociális munkás cetlit, amit alig tudtam elolvasni anélkül, hogy remegnék. Azt mondta, hogy amikor magához tértem, ismételtem, hogy Renata egy játékkamera miatt veszekedés közben lelökött egy erkélyről. Féltem, hogy beengedik a szobámba. A szüleim ragaszkodtak hozzá, hogy ez mind baleset volt, és hogy a legfiatalabb lányuk összezavarodott a sérülés miatt. A cetli önmagában nem bizonyította, ki lökött engem, de azt bizonyította, hogy a történetem létezett. 22 évvel később még nem találtam ki.
Llamé a papá y le leí la fecha. Esta vez no intentó corregirme.
—Éramos una familia. No íbamos a destruirle la vida a una niña de doce años por un pleito entre hermanas.
—¿Y mi vida no importaba?
—Siempre exageras, Ana Lucía.
Esa respuesta bastó para saber que seguir discutiendo sería inútil. Conservé el audio de su mensaje posterior, en el que me pidió que no volviera a buscar registros. No era una confesión, pero sí una prueba de que conocía mis gestiones.
En la última hoja del expediente aparecía una referencia administrativa: «Convenio de indemnización, Club Los Olivos». Reconocí el nombre. La casa de campo pertenecía a un club privado que había pagado por una falla de seguridad del barandal. Mi madre había contado durante años que aquel lugar cubrió solamente los gastos médicos.
Busqué el número de convenio en las copias de documentos familiares que conservaba desde que compré mi casa. Encontré una carta del despacho que representó a mis padres. Hablaba de 1,800,000 pesos destinados a mi recuperación, depositados en una cuenta de inversión identificada con mi nombre y administrada inicialmente por ellos. Había una instrucción expresa: al cumplir la mayoría de edad, debían entregarme la administración y rendir cuentas.
Yo jamás había oído hablar de esa cuenta.



